പുക മഞ്ഞ്

എനിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ട ഒരു ഗന്ധം ആസ്വദിച്ചാണ് ഞാന്‍ കണ്ണ് തുറന്നത്; തേങ്ങാ മുറിയില്‍ എണ്ണ ഒഴിച്ചു കത്തിക്കുമ്പോള്‍ ഉണ്ടാകുന്ന ഗന്ധം. കണ്ണ് തുറന്നു ഞാന്‍ ചുറ്റും നോക്കി കുറേ പേര്‍ എന്റെ ചുറ്റും കൂടി നില്‍ക്കുന്നു, ചിലര്‍ ഇരിക്കുന്നു ചിലര്‍ നില്‍ക്കുന്നു, ചിലര്‍ നിറകണ്ണ്കളോടെ നടന്നു അകലുന്നു. പലരുടെയും മുഖം എനിക്ക് പരിചിതം ആണെങ്കിലം ആരാണെന്ന് ഓര്‍ത്തെടുക്കാന്‍ പറ്റുന്നില്ല.

    ഞാന്‍ എഴുനേല്‍ക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു ഒരു  അപ്പുപ്പന്‍   താടിയുടെ കനമേ എനിക്ക് ഉള്ളു എന്ന് എനിക്ക് തോനി. എന്താണ് എനിക്ക് സംഭവിച്ചത് ; ഞാന്‍ ഉറക്കെ ചോദിച്ചു ആരും കേട്ടതായി പോലും ഭാവിച്ചില്ല. എന്റെ അടുത്തേക്ക് മോന്‍ ഓടിവരുന്നുണ്ട് അവനെ എടുക്കാനായി ഞാന്‍ കൈകള്‍ നീട്ടി പക്ഷെ പുകയെ പിടിച്ചപോലത്തെ ഒരു അനുഭവം പിടിക്കാന്‍ പറ്റുന്നില്ല. ഒരാള്‍ വന്നു മോനെ എടുത്തുകൊണ്ടുപോയി അവന്‍  ചിണുങ്ങി കരയുന്ന  ശബ്ദം എനിക്ക് കേള്‍ക്കാം. 

      ഞാന്‍ എന്റെ മറുപാതിയെ അന്വേഷിച്ചു ചിലപ്പോള്‍ അവള്‍ക്കു പറയാന്‍ കഴിഞ്ഞേക്കും എന്താണ് സംഭവിച്ചതെന്നു.     അവള്‍ ഒരു ചുമരും ചാരി വിദൂരതയിലേക്ക് കണ്ണും നട്ടിരിക്കുന്നു; ഒരു കൊടുങ്കാറ്റു അടിച്ചു  ശേഷം  ഉണ്ടാകുന്നപോലത്തെ ഉള്ള ഒരു ശാന്തത ഞാന്‍ അവളുടെ മുഖത്തു കണ്ടു. അടുത്ത് ചെന്ന് ഞാന്‍ ചോദിച്ചു 
എനിക്ക് എന്താ പറ്റിയേ? 
അവള്‍ വിദൂരതയിലേക്ക് തന്നെ കണ്ണും നട്ടിരിക്കുന്നു. എനിക്ക് ഉറക്കെ കരയാന്‍ തോനി പക്ഷെ കരച്ചില്‍ പുറത്തേക്ക് വരുന്നില്ല. ഉള്ളില്‍; വിടുവിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കും തോറും  ആഴ്ന്ഇറങ്ങുന്ന   കാരമുള്ള് കൊണ്ടതുപോലെ ഉള്ള വേദന. 

ഭാരമില്ലാത്ത എന്നെ   എടുത്തു പറത്തുന്നപോലെ     തോനി;  ദൃശ്യങ്ങള്‍  എല്ലാം അവ്യക്തം ആകാന്‍ തുടങ്ങി. അവസാനം വെയിലില്‍ പുകമഞ്ഞു ഉരുകുന്ന പോലെ എന്റെ ഓരോ കണവും അലിഞ്ഞില്ലതാകുന്നത് ഞാന്‍ അറിഞ്ഞു